Auschwitz

Ik heb zin om te bloggen, maar eigenlijk ook niet. Omdat ik weet dat het zal gaan over de afgelopen dagen, waaronder Auschwitz. Ik denk graag heel lang na over de dingen die ik meemaak. Vaak kan ik weken of maanden later pas merken wat de impact van dingen is. Zo ook over Auschwitz dus. Gevoelens druppelen pas wat later binnen. Maar dit kwam toch vrij hard binnen kan ik zeggen.

Daar zitten we dan. Gezellig kletsend, over twee busjes verdeeld. We zijn op weg naar een voormalig concentratiekamp, maar dat valt niet te merken. In ieder geval, misschien kletsen we wat spanning weg. Hoe beleeft ieder dit? Ik ben altijd benieuwd naar de psyche van anderen.  We stappen uit in Oswiecim, in de zinderende hitte die af en toe verlicht wordt door een zuchtje wind. In het eerste deel van het kamp, Auschwitz I, wordt niet om de feiten heen gedraaid; foto’s, voorwerpen zoals schoenen, en menselijke resten zoals haar worden voor je neus gezet. Niet letterlijk natuurlijk, maar je kan er als bezoeker nu niet meer om heen. Hier zijn gruwelen gebeurd. Ik wordt er een beetje onpasselijk van.  En toch, dit is niet het Auschwitz van National Geographic. Het maakt zeker indruk, maar Auschwitz I is een wonderlijk dorp met grote stenen huizen, straten, en soms wat prikkeldraad. In de tijd van de oorlog stonden er zelfs bloemetjes. De Nazi’s wisten goed te misleiden en eigenlijk doen ze dat nu nog steeds.

Na een vermoeiende rondleiding van minstens twee uur mogen we weer in een busje stappen. Ik weet niet zo goed wat ik nu kan verwachten. We weten dat we naar Birkenau gaan, het aparte deel van het kamp, het meest beruchte deel. Ik val stil midden in een geanimeerd gesprek. Voor ons doemt een enorme vlakte op. Prikkeldraad, wachttorens, rails, een veewagon, barakken. De lucht is strakblauw, de vogeltjes fluiten, de zon schijnt. Het contrast is zo enorm. Onze gids verteld terwijl we onder de poort het kamp binnenlopen. Dit is het dan, denk ik bij mezelf. Het klinkt heel dramatisch maar zo voelt het wel. Je kunt je gewoon niet voorstellen dat hier honderden, duizenden mensen langs het prikkeldraad gelopen hebben. Verward, gedesoriënteerd, moe van de honger, de kou, de hitte, versuft. Hoe heeft iemand hier kunnen overleven?

Ik lig ’s avonds op onze kamer in het stapelbed als de paniek een beetje toeslaat. Het is zo donker. Het bovenste bed komt bijna op me af. In Birkenau sliepen de gevangenen met z’n drieën of meer naast elkaar, op steen met een laagje stro. En dat dan drie boven elkaar. Het lijkt me zo ontzettend beangstigend om daar te liggen, zonder je ouders, zonder je vrienden. Het gemompel en gekreun van je mede gevangenen aanhoren. Je afvragen of er vanavond weer iemand sterft.

Onvoorstelbaar dat dit ooit heeft kunnen gebeuren. Ik moest het toch even opgeschreven hebben gewoon voor de herinnering. En om het tastbaar voor mezelf te maken. Laten we dit nooit vergeten, hoe cliché het ook klinkt.

'Jij bent toch volwassen?'

'Jij bent toch volwassen?' Laatst kwam een buurmeisje een zakje chips halen toen ze dat vroeg. Ik moest best wel lachen om haar vraag. Maar wat antwoord je hier dan op? Ik stamelde dus maar, 'Uhm ja ik ben 19 (ofzo)'. Wauw Guusje wat een volwassen antwoord. Maar eerlijk gezegd wist ik totaal niet wat ik met deze vraag moest. Wel een leuke eigenschap van kinderen. Daar zit je dan op een maandagavond, je hersencellen te doden met tv-kijken. Komt er opeens een blond frotje binnengewandelt voor chipjes en met levensvragen.

Ben ik volwassen? Ja ik ben de achttien reeds gepasseerd, het was al een schok toen ik erachter kwam dat daarna de negentien kwam. Nu moet ik me gaan instellen op de twinting. Het leven gaat vrij snel vind ik, en toch voel ik me vaak niet volwassen. Het liefst zou ik elke dag nog buitenspelen, ijsjes eten, geen moeilijke zaken hoeven op te lossen. Maar moeilijk is dan ook weer relatief. Ik weet nog een keer dat ik in tranen uitbarstte toen ik moest kiezen tussen twee speelvriendinnetjes. Het is ook niet makkelijk soms.

De laatste tijd ben ik heel veel bezig met de dingen die ik wil bereiken. Ik heb altijd een heel sterk besef gehad van de dood, maar sinds een maand besef ik me opeens heel erg dat er maar één leven is. Tenminste, er is maar één leven waarvan wij weten. Het zou natuurlijk best kunnen dat je terugkomt, maar voor zover ik weet heeft niemand dat nog kunnen bevestigen haha. Dus wat ik eigenlijk tegen mezelf, en tegen iedereen die mijn posts ooit leest, wil zeggen: leef aub het leven zoals JIJ dat wil. Het is er maar een keer.

Wat dit met volwassenheid te maken heeft? Misschien dat dit 'levensbesef' me volwassener maakt. Misschien maakt het wel geen reet uit hoe 'volwassen' je doet. Nogmaals je leeft maar een keer. Geniet er gewoon van, maak domme fouten, ben verliefd, word dronken, raak verdwaald. Fuck it!

Must do

Soms heb je van die dingen die je eens in je leven gedaan moet hebben. Ik ben zelf een enorme dromer en heb de wildste toekomst plannen die helaas nog niet echt vorm krijgen. Maar ik heb toch maar even een lijstje gemaakt om mezelf voor te houden wat ik nog wil doen en bereiken!

Een mode-blog

Ja, het liefst zou ik elke dag outfits posten. Ik vind mode ontzettend leuk, alleen ben ik niet zo heel uitgesproken in wat ik draag. Ik hou van comfortabel, jongensachtig, stoer, en soms een beetje bloot. Lekker tegenstrijdig, ik weet het. Een modeblog dus, ik heb ten eerste geen fotograaf die dagelijks bij me in de buurt is. Ten tweede zoek ik het echt niet om elke dag iets aan te trekken wat er fashionable uitziet. Je kent het wel. Dus misschien is streetstyle wel een idee? Toen ik in Berlijn was heb ik heel stiekem drie meiden gefotografeerd op straat. En dat vind ik dan weer wel heel erg leuk om te doen! Bill Cunningham, de Amerikaanse 80-jarige modefotograaf is dan ook een groot voorbeeld voor me. En niet alleen in wat hij doet, maar ook in wat hij zegt. Door hem voel ik me zeker in wat ik draag, hij vind alles eigenlijk wel mode, zolang iemand zich zeker voelt in wat hij/zij draagt.



Vette DcMartens, mooi open shirt

Zomers!




Een stoere, uitdagende studie zoals Arabisch doen

Ja, ik zou ontzettend graag een vreemde taal doen. Petra Stienen, te zien bij 'Het Mooiste Meisje van de Klas' heeft me ontzettend geinspireerd. Ik weet dat het slim is als ik mijn huidige studie afmaak, maar soms is er wel twijfel. Ik wil mezelf bewijzen, iets bizar moeilijks doen, iets anders dan anderen. Misschien kan ik in mijn minor wel iets met een taal gaan doen.

Op reis naar Azië en het Midden Oosten

In 2010 ben ik in Sri Lanka geweest, velen zullen het onderhand wel weten, ik kan er uren over doorlullen. Maar om een lang verhaal kort te maken. Het land heeft me betoverd! Ik wil ontzettend graag terug! Het eten is zo lekker, ook al was mijn maag het daar de eerste dagen volstrekt niet mee eens, het is echt lekker. De mensen zijn zo aardig en gastvrij. De natuur is zo prachtig, en de geschiedenis van Sri Lanka is indrukwekkend met het Tamil verleden, Buddha en de 'bezetting' van de Engelsen en Nederlanders.

Ik wil daarom zeker terug, maar ook meer dan alleen Sri Lanka zien. Op mijn lijstje staan India, Vietnam en Noord-Korea (naar aanleiding van de reis van Floortje Dessing). Daarnaast zijn er ook plaatsen minder ver weg die ik wil bezoeken. Scandinavië (Pippie Langkous, de Bolderburen?) en Amerika. Al is dat ook vrij ver haha.

Mijn eigen kamertje hebben

"Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens". Dit geld helaas ook voor mij. Ik woon in zo'n heerlijke buurt, met mijn mooie, fijne kamertje dat ik een soort verlatingsangst heb. Ik wil heel graag mijn eigen rustige plekje, maar ik heb zoveel vrij van school dat mijn huis af en toe echt MIJN huis voelt haha. Maar als puntje bij paaltje komt zal ik volgend jaar toch echt op zoek moeten gaan naar een kamer, want ik hou het soms niet uit met mijn ouders die steeds autistischer worden en mijn zusje dat nog niet over het puberen heen is.

Nagels

Nagels, tsja. Je hebt ze, of je hebt ze niet? Ik had ze een jaar geleden. En nu dus niet. Het is bij mij heel vreemd maar ik kan hele periodes obsessief bezig zijn met het veilen en lakken van mijn nagels, maar zodra er iets stressvols aankomt is alles in no-time verdwenen. De laaste keer dat ik nagels had was voor mijn eindexamens, precies een jaar geleden dus. Ik vind het zo onvrouwelijk zoals het er nu uitziet :( Dus hopelijk heb ik binnenkort goed nieuws! haha.

Fotograferen


Ik zou willen dat ik een mega talent had voor fotograferen, helaas valt dat tegen. Misschien ontdek ik mijn talent als ik 60 ben, een midlifecrisis heb en met pensioen ga. Dan kan ik mee met zo'n bejaardenclubje 's ochtends de bossen in om struikjes van dichtbij te fotograferen. Enfin, ik heb een Canon 1000D, niets speciaals, twee lenzen en wat filters. Hopelijk komen er binnenkort nog wat mooie reisjes waarbij ik foto's kan maken. Volgende week is dat in ieder geval Krakau!